Tι σήμαινε για εσάς το σινεμά στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου;
Εμείς παίζαμε στο σινεμά για τα λεφτά και τη διαφήμιση – για τους ίδιους λόγους που κι εσείς οι νεότεροι κάνετε σήμερα τηλεόραση. Αλλά η ψυχή ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε στο θέατρο. Μερικοί καινούριοι το ξεχνάνε αυτό, αλλά δεν ξέρουν ότι η τηλεόραση κάποια στιγμή θα τους καταπιεί και δε θα μείνει τίποτα στο τέλος.
Θεωρείτε ότι χρωστάτε σε κάποιον όλη αυτήν τη μεγάλη καριέρα;
Ξεκίνησα ως ένας πολύ φτωχός άνθρωπος, πούλαγα τσιγάρα στο δρόμο, σε παπατζήδες, όπου έβρισκα, για να επιβιώνω, αλλά αυτή η φτώχεια ήταν που μου ακόνισε το μυαλό. Με τα χρόνια κατάλαβα ότι, όταν τα έχεις όλα έτοιμα στη ζωή σου, δύσκολα γίνεσαι πραγματική φίρμα. Ο κόσμος δεν αγαπάει τα πλουσιόπαιδα και τους κακομαθημένους. Εγώ, ό,τι έγινα, το χρωστάω στη φτώχεια μου.
Ποιους από τους ηθοποιούς με τους οποίους έχετε συνεργαστεί θαυμάζετε περισσότερο;
Από αυτούς με τους οποίους έχω συνεργαστεί, τον Σωτήρη Μουστάκα. Και τώρα εσένα. Δεν θέλω να θεωρηθεί γλείψιμο, γιατί το λέω παντού, όχι μόνο για τις ανάγκες αυτής της συνέντευξης. Είσαι το μέλλον του θεάτρου και του κινηματογράφου αυτής της χώρας.
